حرفهایی برای نگفتن

پیشنهاد می کنم که دوستان این فیلم زیبای دوست گرامی و خوبم افشین والی نژاد [خبرنگار آزاد] از سفر اخیرش به فوکوشیما رو ببینید.

فیلم یک مستندسازی زیبا است از موضوعی که "ترجیح داده شده" که راجع بهش صحبت نشود. چرا از فعل مجهول استفاده می کنم؟ چون گاهی تصمیمِ گروهیِ انسان ها[ونه فقط رسانه ها] بر این قرار میگیره که راجع به موضوعی حرف نزنند و از کنارش عبور کنند. حالا اینکه چرا و به چه دلیل، نیازمند گفتاری جداگانه است . اما به هر تقدیر، به فوکوشیما هم همچون سایرِ اتفاقات دیگری که در این چندسال دنیایِ اخیر ما رخ داد و به حاشیه سکوت رفت، بد نیست که از دریچه نگاه یک فرد علاقمند نیم نگاهی داشته باشیم. ده دقیقه پایانی فیلم به گمانم صحبت ها صادقانه و قابل تأمل است. اینکه می گوید من دانش هسته ای ندارم اما این آنچه من دیده ام هست. هرکسی مسئول حرف های زده و نزده ی خودش است و من نمی خواهم مسئول حرف های نزده ی خودم باشم.

پ.ن.1. نوروز سال قبل و در چهارمین سالگرد زلزله و سونامی توهوکو ، سازمان ملل کنفرانس جهانی مدیریت بحران را در همین منطقه (شهر سندای) برگزار کرد. از انواع بحران ها صحبت شد اما از موضوع آلودگی هسته ای فوکوشیما [و پتانسیلش برای ایجادِ بحرانِ جدید] هیچ صحبتی نشد. چرا؟

پ.ن.2. از افشین خواستم که لینک حرف های اخیر نائوتو کان [نخست وزیر سابق ژاپن] پس از زلزله یِ چند روز پیش فوکوشیما را به فیلم اضافه کند. به هر حال این نیروگاه نیم بند و بلاتکلیف است آنهم در منطقه ای که مجاور گسل های با جنبائی بالاست.

پ.ن.3. در سفر دوسال پیش به ایران از یکی از مدیران ارشد سازمان توانیر پرسیدم که با توجه به تجربه ی فوکوشیما در ژاپن و اینکه نیروگاه هسته ای بوشهر ما هم در منطقه با پتانسیل لرزه ای بالا واقع شده، آیا سناریوهای بحران برای بروز زلزله های با بزرگای بیشتر از 6 در بوشهر تدوین شده؟ ایشان بی اطلاع بود.

پ.ن.4. فیلم در این بحث گم نشده و زیبایی های این استان زیبای ژاپن را هم به قاب تصویر کشیده.